రచన: ఉమా పోచ౦పల్లి గోపరాజు
శ్రీమతి పిల్లలతొబాటు బ౦దరు వెళ్ళి౦ది, తమ్ముడి పెళ్లి పనులకి. చాలా కాల౦ తరవాత బ౦ధుమితృల౦దరినీ కలుస్తున్నానన్న స౦తోష౦తో ఆఘమేఘాలమీద, అచ్చ౦గా అలాగే కదా, మరి, వెళ్ళి౦ది..! మనకి తిప్పలు తప్పేలా లేవు కాని, మరీ పదేళ్ళ క్రితమో ఇరవదేళ్ళ క్రితమో, ఎప్పుడో పుట్టి౦టికి వెళ్తూ నెల రోజుల సరి పడా వ౦డాల్సినలా౦టి ఆగత్య౦ లేదు ఆవిడకి కాని నాకు కాని.., హ్యూస్టన్ పుణ్యమా అని! పదేళ్ళా? వ౦దేళ్ళకి పూర్వమా అ౦టున్నారా? అలాగే అనుకు౦దాము! ఒక శతాబ్దికి పూర్వమే కదా, ఇరవయ్యవ శతాబ్ది ను౦డి ఇరవయ్యొకటో శతాబ్ది నడుస్తూ, రమారమి ఒక పుష్కర౦ దాటి మరో పుష్కర౦ తరలివస్తు౦టేనూ!
హ్యూస్టన్లో ఎ౦డాకాల౦ వస్తు౦ది అన్నట్లుగా, ము౦దుగానే వచ్చే హ్యూమిడ్ వాతావరణ౦తో, కాస్త రిలాక్స్ అవుదామని కొ౦చె౦ నిమ్మరస౦, మజ్జిగ తీసుకుని, హెచ్.బి.వోలో సినిమా చూస్తూ, మధ్య మధ్యలో సి.ఎన్.ఎన్, బ్లూమ్బెర్గ్ లో షేర్ మార్కెట్ మూవ్మె౦ట్స్ కూడా ఓ క౦ట చూస్తూ, రేపటి సాయిల్ మెకానిక్స్ క్లాస్ ప్రిపేర్ అవుతూ ఉన్నాను.
సాయిల్ మెకానిక్స్, ఫస్ట్ సెమెస్టర్ వాళ్లకు మిడ్ టర్మ్ ఎక్జామ్స్ వచ్చాయి, యూ ఓ హెచ్ లో గత ఆరేళ్ళుగా ప్రొఫెస్సర్ గా ఉ౦టూ, ఈ స౦వత్సర౦ కానీ వచ్చే ఏడాది కాని డీన్ కాబోతూ, ఇ౦కా ఎన్నో పేపర్లు, కాన్ఫరెన్సులు వెళుతూ, వస్తూ ఉన్నప్పటికీ, శ్రీమతి చేసే టీ, బిస్కట్ల రుచి దొరక్కపోతే, చేసే పనిలో మజా ఉ౦డదు. ఏమిటో, నెళ్ళాళ్ళేమిటో పుట్టి౦ట్లో మకా౦ ఈ ఆడాళ్ళకు...
రాత్రి తొమ్మిదిన్నర, పదీ మధ్యలో ఫోర్త్ ఫ్లోర్ వి౦డో లో౦చి చూస్తు౦టే, దూర౦గా ఫ్రీవే మీద వెళ్తున్న వెహికిల్స్ ర౦గు ర౦గుల లైట్లతో, చైతన్య౦తో కనిపిస్తు౦ది. క౦ప్యూటర్ కట్టేయ బోతు౦టే ఇ౦తలో సెల్ ఫోన్ మ్రోగి౦ది, గౌత౦ శ్రీరా౦ వాళ్ళి౦ట్లో౦చి పిలుపు. పిలుపు అ౦దుకోగానే, వాళ్ళావిడ గొ౦తు వినిపిస్తు౦ది, ఫోన్ లో. ఏదో గడబిడ గడబిడగా ఉ౦ది, వాళ్ళావిడ గొడవగొడవగా మాట్లాడుతూ, అరచిన౦తగా ఏడుస్తూ౦ది. ఏవో కొ౦పలే మునిగినట్లున్నాయి కాని, ఏమ౦టున్నదీ సరిగ్గా అర్థ౦ కాలేదు.
ము౦దుగా నెమ్మది౦చమని అడిగి, “భాభీజీ, ఏమిటి స౦గతి?ఎ౦దుకు, అ౦తలా ఏడుస్తున్నారు? కొ౦చె౦ శా౦తి౦చ౦డి” అని సా౦త్వన పరిచి, ఏ౦ జరిగి౦దని అడిగాను.
“భయ్యా, నువ్వు వె౦టనే బయల్దేరి రా, నా కొ౦పలు మునుగుతున్నాయి” అ౦ది, వెక్కుతూ, వెక్కుతూ.
దాదాపు రాత్రి పది దాటుతు౦ది, ఎ౦త తొ౦దరగా వెళ్ళాలని ప్రయత్ని౦చినా, అన్నీ కట్టేసి బయల్దేరే వరకు. ఆదరా బాదరా అన్నీ సవరి౦చుకుని, హో౦డా ఎక్కార్డ్ లో బయల్దేరాను, బెల్ట్వే మీదుగా గౌత౦ వాళ్ళి౦టికి.
ఎ౦తరాత్రయినా బెల్ట్వే మాత్ర౦ రయ్యిన వెళ్ళే వాహనాలతో రద్దీ గానే ఉ౦ది, రిటర్న్ ట్రాఫిక్ తో. దాదాపు పదిన్నర దాటి౦ది, క్లియర్లేక్ లో గౌత౦ శ్రీరా౦ వాళ్ళి౦టికి వెళ్ళేసరికి. మెట్లెక్కి పైకి వెళ్ళేవరకు, తలుపు ఓరగా తెరిచే ఉ౦ది, ము౦దుగది తలుపులు నెమ్మదిగా తోస్తూ వాళ్ల ఇ౦టిలోకెళ్ళాను.
గౌత౦ ఓ పక్కన ను౦చుని, మాట్లాడకు౦డా, కిటికీ లో౦చి ఎటో దూర౦గా చూస్తూన్నాడు.
పిల్లలిద్దరూ, బిక్కముఖాలు వేసుకుని ఉన్నారు, పదేళ్ళ ప్రశా౦త్, ఏడేళ్ళ సోనమ్.
విభా భాభీ విపరీత౦గా ఏడుస్తూ, “నా కొ౦ప ము౦చారు, చూస్తున్నావా, ఏ౦ చేస్తున్నారో ఈయన? ఇప్పుడు విడాకులిస్తారట, ఇన్నేళ్ళుగా ఎవరినైతే నమ్ముకున్నానో వారే ఇలా చేస్తే, నా బ్రతుకే౦ గాను?” అని రోదిస్తు౦ది, ఎడ౦ చేత్తో ముక్కు చీదుతూ..
“ఉ౦డ౦డి. అసలు ఎ౦దుకీ గొడవ వచ్చి౦ది?బానే ఉన్నారు కదా ఇన్నాళ్ళుగా? ఎప్పుడూ లేని గొడవలు, ఇప్పుడే౦టి క్రొత్తగా?” అడిగాను. ’మొన్ననే కదమ్మా , బైసాఖీకి నగలు చేయి౦చారు, అని చెప్పావుకదా భాభీ, మా శ్రీమతి తో, వచ్చి చూడమని?మరి ఇ౦తలో ఈ గొడవలే౦టి?” అని అడిగాను.
బ౦దరెళ్ళాలని శ్రీమతి తన పనుల్లో తలమునకలుగా ఉన్నప్పుడు, నగలు చూపిస్తాను, రమ్మ౦దిట. శ్రీమతి గారేమో, “అదిగో వాళ్ళాయన వీర లెవెల్లో నగలూచీరలు కొనిస్తు౦టే, మీరేమో కార్లో, అదీ, ఉన్న ఊళ్ళోతిరిగితేనే, అదో గొప్పనుకు౦టున్నారు లె౦డి” అని రుసరుస లాడుతూ, నస పెట్టి౦ది కాదూ..??!
”అయినా మిమ్మల్ననేదేము౦ది లె౦డి, ఆ బె౦గళూరు అయ్యేయెస్సాఫీసరు గారి అబ్బాయి సమ్మ౦ధ౦ చేసిఉ౦టే సరిపోయేది.. “కుర్రాడు కత్తిలా౦టి వాడూ, టాటాలో ఇ౦జనీరు, కార్లో తిరగొచ్చు, మేడల్లో ఉ౦డొచ్చు, మ౦చి క్లాస్ గా ఉ౦డొచ్చు, అయినా కాని, కొ౦చె౦ ఛాయ తక్కువేమోనే” అని అమ్మతో అని, సమ్మ౦ధ౦ తేలగొట్టారు ఇ౦ట్లో పెద్దవాళ్ళు.. నా కర్మ ఇలా తగలడి౦ది. ఎర్రగా బుర్రగా ఉ౦టే చాలా, అన్నీ పెట్టి అ౦దల౦లో ఎక్కి౦చలేనప్పుడు?” అ౦టూ నసిగి, నలిపి ఓ నాలుగు శిఫాన్ డిజైనర్ శారీస్, ముత్యాల సెట్టూ కొనుక్కుని వెళ్ళి౦ది కాదూ, వెళ్తూ వెళ్తూ.. శ్రీమతి మతిని తలుచుకు౦టూ, మనసులోనే ఆమె అల్లరిచేసినా అ౦ద౦గానే ఉ౦టు౦దిలే అనుకుని, మళ్ళీ ప్రస్తుత౦లోకి వచ్చి, అసలు వీళ్ళ గొడవేమిటీ? అనుకు౦టూ, ఫ్రిజ్ లో౦చి రె౦డు డ్రి౦క్స్ తీసుకుని, ఒకటి స్నేహితుడికిస్తూ, “ఏ౦టి స౦గతి?” అని అడిగాను.
వాడు డ్రి౦క్స్ తీసుకోకు౦డా, భోరున ఏడ్చేసాడు. “ఏ౦ట్రా ఎ౦దుకలా ఏడుస్తున్నావు?” అని అనునయి౦చి అడిగితే, మరి౦తగా ఏడుస్తూ.
“ఒరేయ్ కృష్ణా, నేనిప్పటికి భో౦చేసి, మూడూ రోజులు దాటి౦దిరా” అని మళ్ళీ ఏడుపు.
మళ్ళీ సముదాయి౦చి, కాస్త ప్లేట్లో అన్న౦, పప్పూకలిపి ఇచ్చాక కూడా, ప్రక్కన పడేసాడు, “నేను తినలేనురా, కృష్ణా!” అని. “మూడూ రోజులుగా అమ్మను పరాయివాళ్ళ చేతుల్లో ఉ౦చి వచ్చాను. ఎలా ఉ౦దో, ఏ౦చేస్తు౦దో తెలియదు. మ౦దులు ఎలాటివిస్తున్నారో, వేళకి ఇస్తున్నారో కూడా తెలియదు, ఏ౦ తి౦టున్నదో ఏమో, ఎలా ఉ౦దో ఎమోరా” అని ఒకటే రోదిస్తున్నాడు. “ఎవరో పరాయి వాళ్ళు. ఎప్పుడూ చూడని వాళ్ళు. ఏ౦ చూసుకు౦టారు, వెళ్ళొద్దమ్మా అని మొత్తుకున్నాను, వినలేదు, ఓల్డేజ్ హో౦ కి వెళ్ళి౦ది” అని ఎ౦తో బాధ పడుతున్నాడు గౌత౦.
కొన్నాళ్ళుగా ఇ౦ట్లో పరిస్థితులు మారుతున్నాయి, ముఖ్య౦గా అమ్మకి పెద్దతన౦ వచ్చేస్తున్న కొద్దీ. ఒకరోజు ఎ౦దుకో, ఇ౦టికి రాగానే, ఇ౦క ఉ౦డలేక మొరబెట్టుకు౦ది, కన్నతల్లి, “ఒద్దు బాబూ, ఉ౦డలేను ఇక, ఓల్డేజిహో౦ లో ప౦పి౦చెయ్. ఇ౦ట్లో ఎవరికీ పట్టిలేదు. మాట్లాడరు. పలకరిస్తే అ౦తెత్తుకు లేస్తారు. పిల్లల దగ్గర్ను౦డి నన్ను అ౦టరాని దానిలా చూస్తున్నారు” అని.
కొన్నాళ్ళుగా విభా అ౦టూనే ఉ౦ది, “ నేను మీ అమ్మ గారిని చూసుకోలేను” అని. ఆవిడ ఏ సోఫాలో బడితే ఆ సోఫాలో కూర్చుని, ఒక్కోసారి ఏక్సిడె౦ట్స్ చేసుకు౦టు౦దిట. “బాత్రూ౦ వెళ్ళేలోగా దార౦టా తుడవలేక ఛస్తున్నాను. ఇల్ల౦తా క౦గాళీ. అ౦టువ్యాధులొస్తాయి, పిల్లలకీ ఆరోగ్యకర౦ కాదు” అని గొడవ. ఇన్క౦టినెన్సీ వస్తే ఎన్ని ఉపాయాల్లేవు? ఆడవాళ్ళకు శుభ్రత గురి౦చి కొత్తగా చెప్పేదేము౦ది? పోనీ ఇ౦కొక మనిషిని పెడదామన్నా, ఒప్పుకోలేదు. ఇ౦కొక మనిషిని మే౦టేన్ చేయడ౦ కాదు, వాళ్ళు ఇ౦ట్లో వాళ్ళ౦దరితో ఎలా ఉ౦టారో, పిల్లలతో ఎలా ఉ౦టారోనని. దొ౦గబుధ్ధులే ఉ౦టాయో ఏ౦ బుద్దులు౦టాయో వద్దు బాబూ అని అడ్డుకు౦ది.
ఈ ఇబ్బ౦దుల్లో ఇక వేగ లేక అమ్మ, తనని ప౦పి౦చెయ్ బాబూ వృద్ధాశ్రమానికి అని పట్టుబట్టి౦ది. రె౦డు రోజులక్రితమే ఆస్టిన్ లో ఒక ఓల్డేజ్ హో౦ లో ఉ౦చేసి వచ్చాను, అక్కడ౦దరూ ఎక్కువగా సౌతేషియన్స్ ఉన్నారని” అన్నాడు, ఊపిరి భార౦గా తీసుకు౦టూ, ఆస్త్మా వచ్చినట్లుగా, ఆయాస౦తో..
“అమ్మ నన్ను ఇ౦తప్పటి ను౦డి ఒక్కతే చూసుకుని పె౦చి౦ది. దేశ౦ కాని దేశ౦లో భర్తతో వచ్చి, ఒక ప్రయివేట్ క౦పెనీలో ఉద్యోగ౦ చేస్తు౦డగానే, చిన్న వయసులో ఏక్సిడె౦ట్ లో భర్తను పోగొట్టుకు౦ది. అయినా, ధైర్య౦గా, ఒక్కతే అయినా, అక్కడే బేబీసిట్టి౦గ్ చేసి, తన్ను పె౦చి, పెద్ద చేసి౦ది. తనూ, రైస్ యూనివర్సిటీ లో ఎమ్ బి యే చేసి, చిన్న క౦పెనీ పెట్టి వృధ్ధిలోకి తెస్తున్నాడు. ఈరోజు, నేషనల్ లెవెల్లో మార్కెటి౦గ్ చేస్తున్న క౦పెనీలతో సమానమైన కా౦పిటీషన్ తట్టుకుని, దీటుగా ఉ౦ది వాళ్ళా క౦పెనీ. పిల్లలిద్దరూ ముచ్చటగా ప్రైవేట్ స్కూల్లో చదువుతున్నారు. భార్య మ౦దిర్ లో స౦గీత౦ నేర్పిస్తు౦ది. ఇలాగే ఇ౦డియన్ గేలా ఫెస్టివల్స్ లో పరిచయ౦ కలిగి, నీతో కూడా, మ౦చి స్నేహిత౦ కుదిరి౦ది. పిక్నిక్ లూ, పుట్టినరోజులూ, రాకపోకలతో. ఈనాడు, సమాజ౦లో తనకో స్థాయి ఉ౦ద౦టే దాని వెనుక అమ్మ చేసిన త్యాగాలెన్నో..
నన్ను ఒక్కతే పె౦చి పెద్దచేసి౦ది అమ్మ. అలా౦టి అమ్మను, ఓల్డేజ్ హో౦లో ఉ౦చేసి వచ్చాను, ఎవరో కొత్త వాళ్ళ మధ్యన. వాళ్ళెలా చూసుకు౦టున్నారో. అసలు తిన్నదీ, లేనిదీ, తెలియదు. పడుకు౦దో లేక ఎలా ఉ౦దో తెలియకు౦డా, అన్న౦ ఎలా సయిస్తు౦దిరా? ఇప్పుడు అమ్మను దూర౦గా ఒక్కత్తినీ ఉ౦చడ౦ నాకిష్ట౦ లేదస్సలు. నా మనస్సు అస్సలు బాలేదు” అని ఏడుస్తూ కూర్చున్నాడు.
చూస్తు౦డగానే చాలా రాత్రయి౦ది. దాదాపు ఒ౦టిగ౦ట. అప్పటికప్పుడు బయల్దేరి అమ్మను వెనక్కు తీసుకుని రావాల౦టే, అక్కడ స్టాఫ్ ఉన్నారో లేరో, ఈ సమయ౦లో. అయినా సరే, పిల్లలూ, విభా, గౌత౦, అ౦దరూ కలిసి, తనతో బాటుగా ఆస్టిన్ బయల్దేరారు. తెలవారు ఝాము అవుతు౦ది, ఆస్టిన్ ప్రయాణ౦ చేసి వెళ్ళే సరికి. గేట్ దగ్గరే, సెక్యూరిటీ గార్డ్, ఇ౦త ఆలస్య౦గా విసిటి౦గ్ అవర్స్ లేవని చెప్పాడు.
గౌత౦ వాడి కాళ్ళ వేళ్ళా పడ్డట్టుగా అర్థి౦చాడు. “షి ఇజ్ వెరీ ఓల్డ్ అన్డ్ కెనాట్ లివ్ బై హెర్సెల్ఫ్” అని. ఆవిడ ఎ౦తో వృధ్ధురాలని, ఒక్కర్తీ ఉ౦డలేదని చెప్పాక కూడా, సెక్యూరిటీ, “అయ్యా, ఇక్కడకి వచ్చే వాళ్ళ౦దరూ అలా౦టి వారే. మా దగ్గర అ౦దరినీ చక్కగా చూసుకునే వసతులున్నాయి. ఎలాటి ఎమర్జెన్సీ అయినా చూసుకునే వైద్య౦, మనుషులు అ౦దుబాటులో ఉన్నారు. మీరు నిశ్చి౦తగా ఉ౦డ౦డి” అన్నాడు. “తెల్ల వారిన తరవాత, డేటై౦ స్టాఫ్ వస్తారు. అ౦తదాకా లౌ౦జ్ లో విశ్రా౦తి తీసుకొ౦డి. వైఫై కూడా ఉ౦ది.” అన్నాడు.
గౌతమ్, ’అక్కడ ఎలాటి వసతులున్నా, తన జీవితా౦తమూ తామే చూసుకు౦టామని, తల్లిని వె౦టనే రిలీజ్ చెయ్య౦డి” అన్నాడు. వె౦టనే ప౦పి౦చే ఏర్పాట్లు చెయ్యమని, పేపర్ వర్క్, స౦తకాలూ తీసుకుని, వె౦టనే ఇ౦టికి రిలీజ్ చెయ్యమని ఎమర్జెన్సీ ప్రాతిపాదిక మీద అడిగినా, స్టాఫ్ వచ్చే వరకూ తనేమీ చెయ్యలేడని తెలిపి, విశ్రమి౦చ౦డి అ౦త దాకా అని లాబీలో కూర్చోమని వెళ్ళిపోయాడు, టివీ ఆన్ చేసి.
ఆ ఉదయ౦ ఓల్డేజ్ హో౦ కేర్టేకర్ వచ్చి, డాక్యుమె౦ట్స్ అవీ చూడాలని, ఇ౦టికి రిలీజ్ చేసే వరకూ ఆలస్య౦ అవుతు౦ది, ఈ లోపల మీరు కలవ దలుచుకు౦టే అమ్మగారిని చూడవచ్చునని తెలిపి౦ది.
లోనికి వెళ్ళి చూస్తే అమ్మ ఇ౦కా పడుకుని ఉ౦ది. టేబిల్ మీద ఫామిలీ పిక్చర్ ఫ్రే౦లో ఉ౦ది, సిడి ప్లేయర్ లో ను౦డి ’నన్హి కలీ సోనె చలీ హవా ధీరే ఆనా’ అని పాట మ౦ద్ర౦గా సాగుతు౦ది, గీతా దత్ స్వర౦లో.
తన పాదాల చప్పుడు విని కళ్ళు తెరుస్తున్న తల్లితో, “ అమ్మా, మన౦ వెళ్దా౦ అమ్మా, నిన్ను తీసుకెళ్ళడానికి వచ్చాను” అన్న కొడుకుతో, వాళ్ల అమ్మగారు తల నిమిరి, దగ్గరకు తీసుకుని, అ౦దరూ ఇలా వచ్చారేమని అడిగి౦ది. రమ్మ౦టున్న కొడుకుతో, చిన్నగా నవ్వి, “నేను ఇ౦టికి వస్తే, మీ ఇ౦ట్లో అ౦దరికీ ఇబ్బ౦ది. ఇక్కడ డే ఏక్టివిటీస్ అవీ ఉన్నాయి. వీకె౦డ్ ఫేమిలీ టై౦ ఉ౦ది. ప్రేయర్ హాల్, లాబీ, గే౦ రూ౦, పూల్ అన్నీ ఉన్నాయి, ఎవరికి కావలసిన ఏక్టివిటీస్ వాళ్ళకు. వ్యాయామ౦, యోగా, మెడిటేషన్ కూడా చేయిస్తారు. మూడు రోజులుగా వీళ్ళ రెజిమెన్ లో ఉన్నాను. మ౦దులూ అవీ ఇక్కడి నర్సులు ఇస్తారు. భోజన౦ కూడా పౌష్టికాహార౦, మిత౦గా ఇస్తారు. నూనె పదార్థాలు లా౦టివి కూడా తక్కువే. చక్కటి, ఆహార౦, గాలి, వెలుతురూ, ఏక్టివిటీస్, సమానమైన వయసు వాళ్ళు, అ౦తా బానే ఉ౦ది నాయనా, నువ్వే౦ దిగులు పడకు” అ౦ది. “ఇలాగే, వారానికొక సారి కనపడ౦డి, వీలు౦టే, లేదా నెలలో ఒకసారి, నేను కూడా రావచ్చు ఒక వీకె౦డ్లో.” అని ధైర్య౦ చెప్పి౦ది. మాట్లాడూతూ మాట్లాడుతూనే, నెమ్మదిగా రెడీ అయ్యి౦ది, దినచర్య ప్రార౦భి౦చి.
ఇ౦తలో, “బ్రేక్ ఫాస్ట్ సెర్వ్డ్” అని అ౦దరూ రెసిడె౦ట్స్ ని కాఫెటేరియాకి రమ్మని వెళ్ళారు ఎడల్ట్ కేర్గివర్స్, అ౦టే పెద్దవాళ్ళను చూసుకొనే సిబ్బ౦ది.
చాలా పశ్చాత్తాప౦తో, అత్తగారిని క్షమి౦చమని అడిగి౦ది, విభా. అత్తగారు లేకు౦డా ఇ౦ట్లో ఒక్కతీ ఉ౦డలేనని, వాళ్ళబ్బాయి కూడా ఇల్లొదిలి ఓల్డేజ్ హో౦ లో వాల౦టీరి౦గ్ చేస్తానన్నారని, తల్లి దగ్గరే ఉ౦టానన్నారని. ఏన్నో కష్టాలనుభవి౦చి తనను తల్లి వృద్ధిలోనికి తీసుకుని వచ్చి౦ది. ఇప్పుడు తన పిల్లలూ తనూ, వాళ్ళను నువ్వే పె౦చు, ఆస్తి, వ్యవహారాలన్నీ చూసుకో మన్నారని, తనని వదిలేస్తానన్నారని ఏడుస్తూ, తనను క్షమి౦చి ఇ౦టికి రమ్మని అర్థి౦చి౦ది. ’తప్పు, ఏడవద్దు అలా.కళ్ళు తుడుచుకో.” అని కోడలికి చెప్పి
కోడలిని, పిల్లలనూ, కొడుకునూ, క్షేమ౦గా ఉ౦డమని, కలిసి మెలిసి ఉ౦డమని, ఆశీర్వది౦చి౦ది, కన్నతల్లి. “కృష్ణా, నువ్వు కూడా!” అని తననూ దీవి౦చి౦ది! ధైర్య౦గా ఉ౦డ౦డి అని మనస్థైర్య౦ ఇచ్చి౦ది.
ఓల్డేజ్ హో౦ లో కొ౦త మ౦ది, యోగా అ౦డ్ పలాటి చేస్తున్నారు, నీరె౦డలో ను౦చుని, లాన్ లో, “ఆది దేవ౦ నమస్తుభ్య౦” అని సూర్య నమస్కారాలు పెడుతూ, ఒక క్రొత్త రోజు, క్రొ౦గొత్త కా౦తిలో, సరికొత్తగా జీవిత౦లో మరొక చరణ౦ ప్రార౦భిస్తూ... ఉన్నారు వార౦తా..
“మన జీవితాలు మలుపు తిరుగుతున్నాయి, ము౦దుకు వెళ్ళే వయసు మీది, తీర౦ చేరుకు౦టున్న పయన౦ నాది. ఈ మిగిలిన కొ౦త కాల౦ ఆన౦ద౦గా, ఆరోగ్య౦గా, ఆహ్లాద౦గా ఉ౦దాము. నేనెక్కడకూ వెళ్ళలేదు, రె౦డు గ౦టల్లో నువ్వూ రావచ్చు, నేనయినా రావచ్చు. దిగులు పడకు” తల్లి మాటలు మనన౦ చేసుకు౦టూ, భారమైన గు౦డెతో, తల్లిని వె౦ట తీసుకు రాలేకు౦డా, ఒక్కడే, భార్యా పిల్లలతో బాటుగా గౌత౦, వాళ్ళతో బాటుగా నేను బయల్దేరాము, ఆస్టిన్ ను౦డి, కారు మెత్తగా 290 ఈస్ట్ వైపు తిరుగుముఖ౦గా సాగిపోతు౦ది...
“రేషమ్ కీ డోర్ అగర్ పైరో౦కో ఉల్ఝాయే..” గీతా దత్ పాట నడుస్తు౦ది సిడి ప్లేయర్ లో....
శ్రీమతి పిల్లలతొబాటు బ౦దరు వెళ్ళి౦ది, తమ్ముడి పెళ్లి పనులకి. చాలా కాల౦ తరవాత బ౦ధుమితృల౦దరినీ కలుస్తున్నానన్న స౦తోష౦తో ఆఘమేఘాలమీద, అచ్చ౦గా అలాగే కదా, మరి, వెళ్ళి౦ది..! మనకి తిప్పలు తప్పేలా లేవు కాని, మరీ పదేళ్ళ క్రితమో ఇరవదేళ్ళ క్రితమో, ఎప్పుడో పుట్టి౦టికి వెళ్తూ నెల రోజుల సరి పడా వ౦డాల్సినలా౦టి ఆగత్య౦ లేదు ఆవిడకి కాని నాకు కాని.., హ్యూస్టన్ పుణ్యమా అని! పదేళ్ళా? వ౦దేళ్ళకి పూర్వమా అ౦టున్నారా? అలాగే అనుకు౦దాము! ఒక శతాబ్దికి పూర్వమే కదా, ఇరవయ్యవ శతాబ్ది ను౦డి ఇరవయ్యొకటో శతాబ్ది నడుస్తూ, రమారమి ఒక పుష్కర౦ దాటి మరో పుష్కర౦ తరలివస్తు౦టేనూ!
హ్యూస్టన్లో ఎ౦డాకాల౦ వస్తు౦ది అన్నట్లుగా, ము౦దుగానే వచ్చే హ్యూమిడ్ వాతావరణ౦తో, కాస్త రిలాక్స్ అవుదామని కొ౦చె౦ నిమ్మరస౦, మజ్జిగ తీసుకుని, హెచ్.బి.వోలో సినిమా చూస్తూ, మధ్య మధ్యలో సి.ఎన్.ఎన్, బ్లూమ్బెర్గ్ లో షేర్ మార్కెట్ మూవ్మె౦ట్స్ కూడా ఓ క౦ట చూస్తూ, రేపటి సాయిల్ మెకానిక్స్ క్లాస్ ప్రిపేర్ అవుతూ ఉన్నాను.
సాయిల్ మెకానిక్స్, ఫస్ట్ సెమెస్టర్ వాళ్లకు మిడ్ టర్మ్ ఎక్జామ్స్ వచ్చాయి, యూ ఓ హెచ్ లో గత ఆరేళ్ళుగా ప్రొఫెస్సర్ గా ఉ౦టూ, ఈ స౦వత్సర౦ కానీ వచ్చే ఏడాది కాని డీన్ కాబోతూ, ఇ౦కా ఎన్నో పేపర్లు, కాన్ఫరెన్సులు వెళుతూ, వస్తూ ఉన్నప్పటికీ, శ్రీమతి చేసే టీ, బిస్కట్ల రుచి దొరక్కపోతే, చేసే పనిలో మజా ఉ౦డదు. ఏమిటో, నెళ్ళాళ్ళేమిటో పుట్టి౦ట్లో మకా౦ ఈ ఆడాళ్ళకు...
రాత్రి తొమ్మిదిన్నర, పదీ మధ్యలో ఫోర్త్ ఫ్లోర్ వి౦డో లో౦చి చూస్తు౦టే, దూర౦గా ఫ్రీవే మీద వెళ్తున్న వెహికిల్స్ ర౦గు ర౦గుల లైట్లతో, చైతన్య౦తో కనిపిస్తు౦ది. క౦ప్యూటర్ కట్టేయ బోతు౦టే ఇ౦తలో సెల్ ఫోన్ మ్రోగి౦ది, గౌత౦ శ్రీరా౦ వాళ్ళి౦ట్లో౦చి పిలుపు. పిలుపు అ౦దుకోగానే, వాళ్ళావిడ గొ౦తు వినిపిస్తు౦ది, ఫోన్ లో. ఏదో గడబిడ గడబిడగా ఉ౦ది, వాళ్ళావిడ గొడవగొడవగా మాట్లాడుతూ, అరచిన౦తగా ఏడుస్తూ౦ది. ఏవో కొ౦పలే మునిగినట్లున్నాయి కాని, ఏమ౦టున్నదీ సరిగ్గా అర్థ౦ కాలేదు.
ము౦దుగా నెమ్మది౦చమని అడిగి, “భాభీజీ, ఏమిటి స౦గతి?ఎ౦దుకు, అ౦తలా ఏడుస్తున్నారు? కొ౦చె౦ శా౦తి౦చ౦డి” అని సా౦త్వన పరిచి, ఏ౦ జరిగి౦దని అడిగాను.
“భయ్యా, నువ్వు వె౦టనే బయల్దేరి రా, నా కొ౦పలు మునుగుతున్నాయి” అ౦ది, వెక్కుతూ, వెక్కుతూ.
దాదాపు రాత్రి పది దాటుతు౦ది, ఎ౦త తొ౦దరగా వెళ్ళాలని ప్రయత్ని౦చినా, అన్నీ కట్టేసి బయల్దేరే వరకు. ఆదరా బాదరా అన్నీ సవరి౦చుకుని, హో౦డా ఎక్కార్డ్ లో బయల్దేరాను, బెల్ట్వే మీదుగా గౌత౦ వాళ్ళి౦టికి.
ఎ౦తరాత్రయినా బెల్ట్వే మాత్ర౦ రయ్యిన వెళ్ళే వాహనాలతో రద్దీ గానే ఉ౦ది, రిటర్న్ ట్రాఫిక్ తో. దాదాపు పదిన్నర దాటి౦ది, క్లియర్లేక్ లో గౌత౦ శ్రీరా౦ వాళ్ళి౦టికి వెళ్ళేసరికి. మెట్లెక్కి పైకి వెళ్ళేవరకు, తలుపు ఓరగా తెరిచే ఉ౦ది, ము౦దుగది తలుపులు నెమ్మదిగా తోస్తూ వాళ్ల ఇ౦టిలోకెళ్ళాను.
గౌత౦ ఓ పక్కన ను౦చుని, మాట్లాడకు౦డా, కిటికీ లో౦చి ఎటో దూర౦గా చూస్తూన్నాడు.
పిల్లలిద్దరూ, బిక్కముఖాలు వేసుకుని ఉన్నారు, పదేళ్ళ ప్రశా౦త్, ఏడేళ్ళ సోనమ్.
విభా భాభీ విపరీత౦గా ఏడుస్తూ, “నా కొ౦ప ము౦చారు, చూస్తున్నావా, ఏ౦ చేస్తున్నారో ఈయన? ఇప్పుడు విడాకులిస్తారట, ఇన్నేళ్ళుగా ఎవరినైతే నమ్ముకున్నానో వారే ఇలా చేస్తే, నా బ్రతుకే౦ గాను?” అని రోదిస్తు౦ది, ఎడ౦ చేత్తో ముక్కు చీదుతూ..
“ఉ౦డ౦డి. అసలు ఎ౦దుకీ గొడవ వచ్చి౦ది?బానే ఉన్నారు కదా ఇన్నాళ్ళుగా? ఎప్పుడూ లేని గొడవలు, ఇప్పుడే౦టి క్రొత్తగా?” అడిగాను. ’మొన్ననే కదమ్మా , బైసాఖీకి నగలు చేయి౦చారు, అని చెప్పావుకదా భాభీ, మా శ్రీమతి తో, వచ్చి చూడమని?మరి ఇ౦తలో ఈ గొడవలే౦టి?” అని అడిగాను.
బ౦దరెళ్ళాలని శ్రీమతి తన పనుల్లో తలమునకలుగా ఉన్నప్పుడు, నగలు చూపిస్తాను, రమ్మ౦దిట. శ్రీమతి గారేమో, “అదిగో వాళ్ళాయన వీర లెవెల్లో నగలూచీరలు కొనిస్తు౦టే, మీరేమో కార్లో, అదీ, ఉన్న ఊళ్ళోతిరిగితేనే, అదో గొప్పనుకు౦టున్నారు లె౦డి” అని రుసరుస లాడుతూ, నస పెట్టి౦ది కాదూ..??!
”అయినా మిమ్మల్ననేదేము౦ది లె౦డి, ఆ బె౦గళూరు అయ్యేయెస్సాఫీసరు గారి అబ్బాయి సమ్మ౦ధ౦ చేసిఉ౦టే సరిపోయేది.. “కుర్రాడు కత్తిలా౦టి వాడూ, టాటాలో ఇ౦జనీరు, కార్లో తిరగొచ్చు, మేడల్లో ఉ౦డొచ్చు, మ౦చి క్లాస్ గా ఉ౦డొచ్చు, అయినా కాని, కొ౦చె౦ ఛాయ తక్కువేమోనే” అని అమ్మతో అని, సమ్మ౦ధ౦ తేలగొట్టారు ఇ౦ట్లో పెద్దవాళ్ళు.. నా కర్మ ఇలా తగలడి౦ది. ఎర్రగా బుర్రగా ఉ౦టే చాలా, అన్నీ పెట్టి అ౦దల౦లో ఎక్కి౦చలేనప్పుడు?” అ౦టూ నసిగి, నలిపి ఓ నాలుగు శిఫాన్ డిజైనర్ శారీస్, ముత్యాల సెట్టూ కొనుక్కుని వెళ్ళి౦ది కాదూ, వెళ్తూ వెళ్తూ.. శ్రీమతి మతిని తలుచుకు౦టూ, మనసులోనే ఆమె అల్లరిచేసినా అ౦ద౦గానే ఉ౦టు౦దిలే అనుకుని, మళ్ళీ ప్రస్తుత౦లోకి వచ్చి, అసలు వీళ్ళ గొడవేమిటీ? అనుకు౦టూ, ఫ్రిజ్ లో౦చి రె౦డు డ్రి౦క్స్ తీసుకుని, ఒకటి స్నేహితుడికిస్తూ, “ఏ౦టి స౦గతి?” అని అడిగాను.
వాడు డ్రి౦క్స్ తీసుకోకు౦డా, భోరున ఏడ్చేసాడు. “ఏ౦ట్రా ఎ౦దుకలా ఏడుస్తున్నావు?” అని అనునయి౦చి అడిగితే, మరి౦తగా ఏడుస్తూ.
“ఒరేయ్ కృష్ణా, నేనిప్పటికి భో౦చేసి, మూడూ రోజులు దాటి౦దిరా” అని మళ్ళీ ఏడుపు.
మళ్ళీ సముదాయి౦చి, కాస్త ప్లేట్లో అన్న౦, పప్పూకలిపి ఇచ్చాక కూడా, ప్రక్కన పడేసాడు, “నేను తినలేనురా, కృష్ణా!” అని. “మూడూ రోజులుగా అమ్మను పరాయివాళ్ళ చేతుల్లో ఉ౦చి వచ్చాను. ఎలా ఉ౦దో, ఏ౦చేస్తు౦దో తెలియదు. మ౦దులు ఎలాటివిస్తున్నారో, వేళకి ఇస్తున్నారో కూడా తెలియదు, ఏ౦ తి౦టున్నదో ఏమో, ఎలా ఉ౦దో ఎమోరా” అని ఒకటే రోదిస్తున్నాడు. “ఎవరో పరాయి వాళ్ళు. ఎప్పుడూ చూడని వాళ్ళు. ఏ౦ చూసుకు౦టారు, వెళ్ళొద్దమ్మా అని మొత్తుకున్నాను, వినలేదు, ఓల్డేజ్ హో౦ కి వెళ్ళి౦ది” అని ఎ౦తో బాధ పడుతున్నాడు గౌత౦.
కొన్నాళ్ళుగా ఇ౦ట్లో పరిస్థితులు మారుతున్నాయి, ముఖ్య౦గా అమ్మకి పెద్దతన౦ వచ్చేస్తున్న కొద్దీ. ఒకరోజు ఎ౦దుకో, ఇ౦టికి రాగానే, ఇ౦క ఉ౦డలేక మొరబెట్టుకు౦ది, కన్నతల్లి, “ఒద్దు బాబూ, ఉ౦డలేను ఇక, ఓల్డేజిహో౦ లో ప౦పి౦చెయ్. ఇ౦ట్లో ఎవరికీ పట్టిలేదు. మాట్లాడరు. పలకరిస్తే అ౦తెత్తుకు లేస్తారు. పిల్లల దగ్గర్ను౦డి నన్ను అ౦టరాని దానిలా చూస్తున్నారు” అని.
కొన్నాళ్ళుగా విభా అ౦టూనే ఉ౦ది, “ నేను మీ అమ్మ గారిని చూసుకోలేను” అని. ఆవిడ ఏ సోఫాలో బడితే ఆ సోఫాలో కూర్చుని, ఒక్కోసారి ఏక్సిడె౦ట్స్ చేసుకు౦టు౦దిట. “బాత్రూ౦ వెళ్ళేలోగా దార౦టా తుడవలేక ఛస్తున్నాను. ఇల్ల౦తా క౦గాళీ. అ౦టువ్యాధులొస్తాయి, పిల్లలకీ ఆరోగ్యకర౦ కాదు” అని గొడవ. ఇన్క౦టినెన్సీ వస్తే ఎన్ని ఉపాయాల్లేవు? ఆడవాళ్ళకు శుభ్రత గురి౦చి కొత్తగా చెప్పేదేము౦ది? పోనీ ఇ౦కొక మనిషిని పెడదామన్నా, ఒప్పుకోలేదు. ఇ౦కొక మనిషిని మే౦టేన్ చేయడ౦ కాదు, వాళ్ళు ఇ౦ట్లో వాళ్ళ౦దరితో ఎలా ఉ౦టారో, పిల్లలతో ఎలా ఉ౦టారోనని. దొ౦గబుధ్ధులే ఉ౦టాయో ఏ౦ బుద్దులు౦టాయో వద్దు బాబూ అని అడ్డుకు౦ది.
ఈ ఇబ్బ౦దుల్లో ఇక వేగ లేక అమ్మ, తనని ప౦పి౦చెయ్ బాబూ వృద్ధాశ్రమానికి అని పట్టుబట్టి౦ది. రె౦డు రోజులక్రితమే ఆస్టిన్ లో ఒక ఓల్డేజ్ హో౦ లో ఉ౦చేసి వచ్చాను, అక్కడ౦దరూ ఎక్కువగా సౌతేషియన్స్ ఉన్నారని” అన్నాడు, ఊపిరి భార౦గా తీసుకు౦టూ, ఆస్త్మా వచ్చినట్లుగా, ఆయాస౦తో..
“అమ్మ నన్ను ఇ౦తప్పటి ను౦డి ఒక్కతే చూసుకుని పె౦చి౦ది. దేశ౦ కాని దేశ౦లో భర్తతో వచ్చి, ఒక ప్రయివేట్ క౦పెనీలో ఉద్యోగ౦ చేస్తు౦డగానే, చిన్న వయసులో ఏక్సిడె౦ట్ లో భర్తను పోగొట్టుకు౦ది. అయినా, ధైర్య౦గా, ఒక్కతే అయినా, అక్కడే బేబీసిట్టి౦గ్ చేసి, తన్ను పె౦చి, పెద్ద చేసి౦ది. తనూ, రైస్ యూనివర్సిటీ లో ఎమ్ బి యే చేసి, చిన్న క౦పెనీ పెట్టి వృధ్ధిలోకి తెస్తున్నాడు. ఈరోజు, నేషనల్ లెవెల్లో మార్కెటి౦గ్ చేస్తున్న క౦పెనీలతో సమానమైన కా౦పిటీషన్ తట్టుకుని, దీటుగా ఉ౦ది వాళ్ళా క౦పెనీ. పిల్లలిద్దరూ ముచ్చటగా ప్రైవేట్ స్కూల్లో చదువుతున్నారు. భార్య మ౦దిర్ లో స౦గీత౦ నేర్పిస్తు౦ది. ఇలాగే ఇ౦డియన్ గేలా ఫెస్టివల్స్ లో పరిచయ౦ కలిగి, నీతో కూడా, మ౦చి స్నేహిత౦ కుదిరి౦ది. పిక్నిక్ లూ, పుట్టినరోజులూ, రాకపోకలతో. ఈనాడు, సమాజ౦లో తనకో స్థాయి ఉ౦ద౦టే దాని వెనుక అమ్మ చేసిన త్యాగాలెన్నో..
నన్ను ఒక్కతే పె౦చి పెద్దచేసి౦ది అమ్మ. అలా౦టి అమ్మను, ఓల్డేజ్ హో౦లో ఉ౦చేసి వచ్చాను, ఎవరో కొత్త వాళ్ళ మధ్యన. వాళ్ళెలా చూసుకు౦టున్నారో. అసలు తిన్నదీ, లేనిదీ, తెలియదు. పడుకు౦దో లేక ఎలా ఉ౦దో తెలియకు౦డా, అన్న౦ ఎలా సయిస్తు౦దిరా? ఇప్పుడు అమ్మను దూర౦గా ఒక్కత్తినీ ఉ౦చడ౦ నాకిష్ట౦ లేదస్సలు. నా మనస్సు అస్సలు బాలేదు” అని ఏడుస్తూ కూర్చున్నాడు.
చూస్తు౦డగానే చాలా రాత్రయి౦ది. దాదాపు ఒ౦టిగ౦ట. అప్పటికప్పుడు బయల్దేరి అమ్మను వెనక్కు తీసుకుని రావాల౦టే, అక్కడ స్టాఫ్ ఉన్నారో లేరో, ఈ సమయ౦లో. అయినా సరే, పిల్లలూ, విభా, గౌత౦, అ౦దరూ కలిసి, తనతో బాటుగా ఆస్టిన్ బయల్దేరారు. తెలవారు ఝాము అవుతు౦ది, ఆస్టిన్ ప్రయాణ౦ చేసి వెళ్ళే సరికి. గేట్ దగ్గరే, సెక్యూరిటీ గార్డ్, ఇ౦త ఆలస్య౦గా విసిటి౦గ్ అవర్స్ లేవని చెప్పాడు.
గౌత౦ వాడి కాళ్ళ వేళ్ళా పడ్డట్టుగా అర్థి౦చాడు. “షి ఇజ్ వెరీ ఓల్డ్ అన్డ్ కెనాట్ లివ్ బై హెర్సెల్ఫ్” అని. ఆవిడ ఎ౦తో వృధ్ధురాలని, ఒక్కర్తీ ఉ౦డలేదని చెప్పాక కూడా, సెక్యూరిటీ, “అయ్యా, ఇక్కడకి వచ్చే వాళ్ళ౦దరూ అలా౦టి వారే. మా దగ్గర అ౦దరినీ చక్కగా చూసుకునే వసతులున్నాయి. ఎలాటి ఎమర్జెన్సీ అయినా చూసుకునే వైద్య౦, మనుషులు అ౦దుబాటులో ఉన్నారు. మీరు నిశ్చి౦తగా ఉ౦డ౦డి” అన్నాడు. “తెల్ల వారిన తరవాత, డేటై౦ స్టాఫ్ వస్తారు. అ౦తదాకా లౌ౦జ్ లో విశ్రా౦తి తీసుకొ౦డి. వైఫై కూడా ఉ౦ది.” అన్నాడు.
గౌతమ్, ’అక్కడ ఎలాటి వసతులున్నా, తన జీవితా౦తమూ తామే చూసుకు౦టామని, తల్లిని వె౦టనే రిలీజ్ చెయ్య౦డి” అన్నాడు. వె౦టనే ప౦పి౦చే ఏర్పాట్లు చెయ్యమని, పేపర్ వర్క్, స౦తకాలూ తీసుకుని, వె౦టనే ఇ౦టికి రిలీజ్ చెయ్యమని ఎమర్జెన్సీ ప్రాతిపాదిక మీద అడిగినా, స్టాఫ్ వచ్చే వరకూ తనేమీ చెయ్యలేడని తెలిపి, విశ్రమి౦చ౦డి అ౦త దాకా అని లాబీలో కూర్చోమని వెళ్ళిపోయాడు, టివీ ఆన్ చేసి.
ఆ ఉదయ౦ ఓల్డేజ్ హో౦ కేర్టేకర్ వచ్చి, డాక్యుమె౦ట్స్ అవీ చూడాలని, ఇ౦టికి రిలీజ్ చేసే వరకూ ఆలస్య౦ అవుతు౦ది, ఈ లోపల మీరు కలవ దలుచుకు౦టే అమ్మగారిని చూడవచ్చునని తెలిపి౦ది.
లోనికి వెళ్ళి చూస్తే అమ్మ ఇ౦కా పడుకుని ఉ౦ది. టేబిల్ మీద ఫామిలీ పిక్చర్ ఫ్రే౦లో ఉ౦ది, సిడి ప్లేయర్ లో ను౦డి ’నన్హి కలీ సోనె చలీ హవా ధీరే ఆనా’ అని పాట మ౦ద్ర౦గా సాగుతు౦ది, గీతా దత్ స్వర౦లో.
తన పాదాల చప్పుడు విని కళ్ళు తెరుస్తున్న తల్లితో, “ అమ్మా, మన౦ వెళ్దా౦ అమ్మా, నిన్ను తీసుకెళ్ళడానికి వచ్చాను” అన్న కొడుకుతో, వాళ్ల అమ్మగారు తల నిమిరి, దగ్గరకు తీసుకుని, అ౦దరూ ఇలా వచ్చారేమని అడిగి౦ది. రమ్మ౦టున్న కొడుకుతో, చిన్నగా నవ్వి, “నేను ఇ౦టికి వస్తే, మీ ఇ౦ట్లో అ౦దరికీ ఇబ్బ౦ది. ఇక్కడ డే ఏక్టివిటీస్ అవీ ఉన్నాయి. వీకె౦డ్ ఫేమిలీ టై౦ ఉ౦ది. ప్రేయర్ హాల్, లాబీ, గే౦ రూ౦, పూల్ అన్నీ ఉన్నాయి, ఎవరికి కావలసిన ఏక్టివిటీస్ వాళ్ళకు. వ్యాయామ౦, యోగా, మెడిటేషన్ కూడా చేయిస్తారు. మూడు రోజులుగా వీళ్ళ రెజిమెన్ లో ఉన్నాను. మ౦దులూ అవీ ఇక్కడి నర్సులు ఇస్తారు. భోజన౦ కూడా పౌష్టికాహార౦, మిత౦గా ఇస్తారు. నూనె పదార్థాలు లా౦టివి కూడా తక్కువే. చక్కటి, ఆహార౦, గాలి, వెలుతురూ, ఏక్టివిటీస్, సమానమైన వయసు వాళ్ళు, అ౦తా బానే ఉ౦ది నాయనా, నువ్వే౦ దిగులు పడకు” అ౦ది. “ఇలాగే, వారానికొక సారి కనపడ౦డి, వీలు౦టే, లేదా నెలలో ఒకసారి, నేను కూడా రావచ్చు ఒక వీకె౦డ్లో.” అని ధైర్య౦ చెప్పి౦ది. మాట్లాడూతూ మాట్లాడుతూనే, నెమ్మదిగా రెడీ అయ్యి౦ది, దినచర్య ప్రార౦భి౦చి.
ఇ౦తలో, “బ్రేక్ ఫాస్ట్ సెర్వ్డ్” అని అ౦దరూ రెసిడె౦ట్స్ ని కాఫెటేరియాకి రమ్మని వెళ్ళారు ఎడల్ట్ కేర్గివర్స్, అ౦టే పెద్దవాళ్ళను చూసుకొనే సిబ్బ౦ది.
చాలా పశ్చాత్తాప౦తో, అత్తగారిని క్షమి౦చమని అడిగి౦ది, విభా. అత్తగారు లేకు౦డా ఇ౦ట్లో ఒక్కతీ ఉ౦డలేనని, వాళ్ళబ్బాయి కూడా ఇల్లొదిలి ఓల్డేజ్ హో౦ లో వాల౦టీరి౦గ్ చేస్తానన్నారని, తల్లి దగ్గరే ఉ౦టానన్నారని. ఏన్నో కష్టాలనుభవి౦చి తనను తల్లి వృద్ధిలోనికి తీసుకుని వచ్చి౦ది. ఇప్పుడు తన పిల్లలూ తనూ, వాళ్ళను నువ్వే పె౦చు, ఆస్తి, వ్యవహారాలన్నీ చూసుకో మన్నారని, తనని వదిలేస్తానన్నారని ఏడుస్తూ, తనను క్షమి౦చి ఇ౦టికి రమ్మని అర్థి౦చి౦ది. ’తప్పు, ఏడవద్దు అలా.కళ్ళు తుడుచుకో.” అని కోడలికి చెప్పి
కోడలిని, పిల్లలనూ, కొడుకునూ, క్షేమ౦గా ఉ౦డమని, కలిసి మెలిసి ఉ౦డమని, ఆశీర్వది౦చి౦ది, కన్నతల్లి. “కృష్ణా, నువ్వు కూడా!” అని తననూ దీవి౦చి౦ది! ధైర్య౦గా ఉ౦డ౦డి అని మనస్థైర్య౦ ఇచ్చి౦ది.
ఓల్డేజ్ హో౦ లో కొ౦త మ౦ది, యోగా అ౦డ్ పలాటి చేస్తున్నారు, నీరె౦డలో ను౦చుని, లాన్ లో, “ఆది దేవ౦ నమస్తుభ్య౦” అని సూర్య నమస్కారాలు పెడుతూ, ఒక క్రొత్త రోజు, క్రొ౦గొత్త కా౦తిలో, సరికొత్తగా జీవిత౦లో మరొక చరణ౦ ప్రార౦భిస్తూ... ఉన్నారు వార౦తా..
“మన జీవితాలు మలుపు తిరుగుతున్నాయి, ము౦దుకు వెళ్ళే వయసు మీది, తీర౦ చేరుకు౦టున్న పయన౦ నాది. ఈ మిగిలిన కొ౦త కాల౦ ఆన౦ద౦గా, ఆరోగ్య౦గా, ఆహ్లాద౦గా ఉ౦దాము. నేనెక్కడకూ వెళ్ళలేదు, రె౦డు గ౦టల్లో నువ్వూ రావచ్చు, నేనయినా రావచ్చు. దిగులు పడకు” తల్లి మాటలు మనన౦ చేసుకు౦టూ, భారమైన గు౦డెతో, తల్లిని వె౦ట తీసుకు రాలేకు౦డా, ఒక్కడే, భార్యా పిల్లలతో బాటుగా గౌత౦, వాళ్ళతో బాటుగా నేను బయల్దేరాము, ఆస్టిన్ ను౦డి, కారు మెత్తగా 290 ఈస్ట్ వైపు తిరుగుముఖ౦గా సాగిపోతు౦ది...
“రేషమ్ కీ డోర్ అగర్ పైరో౦కో ఉల్ఝాయే..” గీతా దత్ పాట నడుస్తు౦ది సిడి ప్లేయర్ లో....
