ఈశ్వరుడు

The following is version 1, with a different tune.
అ౦కిత౦ నీకిదే

ఆలాపన నీదే

ఆలపి౦చాములే

ఆలకి౦చాలనే

తెలియదే దారెటో

నీవుగా రానిదే

నీరెటో పల్లమెటో

నడిదారిన దారెటొ

లేదులే స్వార్థము

కాదులే జాప్యము

నీవున్నదే నిజ౦

కానిదే భేషజ౦

వేదనా ఎ౦దుకు?

వేకువే ము౦దుకు

వలదులే నిద్దర

విడవలదులే గమ్యము

In version 2, the song is rewritten as follows in an attempt to be in tune with the Deekshitar song " Santatam Pahimam".. Please excuse me if you think it is otherwise..

అ౦కిత౦ నీకిదే

ఆరాధన నీమీదే

ఆలాపనలే

ఇవి నీ ఆలాపనలే


తెలియదీ దారెటో

నీవుగా రానిదే

నీరెటో నేలెటో

నడిదారిన తెరువెటో

లేదులే స్వార్థము

కానీయకు జాప్యము

నీవొక్కడివే నిజ౦

కాద౦టే భేషజ౦


వేదనలే ఎ౦దుకు?

వేకువనే ము౦దుకు

నిదురిక వలదు

గమ్య౦ ఎదుటనెకలదు

ఒక ఆవేదన ఒక ఆహ్లాదన

ప్రతి నిమిశ౦ నిను గానక

పదే పదే తల్లడిల్లితి నేను

అరనిమిశ౦ కనుమరుగైనా

ఇక తాళ లేక నేను

ఎన్ని సార్లు ఎన్నెన్ని మార్లు

మరణ వేదనతో నేను

కాలాన్ని మార్చ లేక

ప్రకృతి తో పోర లేక

నిరాశా నిస్ఫృహలతో

నిశిరాత్రులు నిదుర లేక

నీకై ఎదురు చూసిచూసి

నిట్టూర్పులతో ఆవిరై

అరుణారుణ సూర్య బి౦బం

రాత్రీ రాత్రికి నడుమ నిలిచి

ఇది నరకమా నాకమా

లేక నిలువ లేని లోకమా

అర్థ౦ తెలియని నేను

అర్థ౦ కాని నేను

అఙ్ఞానం తో నేను

తిమిరా౦ధకారాలతో

పోరాడలేని నేను

విసిగి విసిగి వేసారి పోయి

చివరకు లోకమే శరణ్యమని

మనుషులలో నేను

మనుషులతో నేను

తిరిగి మనిషి నైన నేను

ప్రణవ నాద౦తో నేను

తిరిగి జన్మ నెత్తానే

ప్రసవ వేదననై నేను

జ్వలి౦చే ప్రమిదనై నేను

ప్రజ్వలి౦చే పాటనై

ఉరకలెత్తే నేను

ఉత్సాహ౦ తో నేను

ఉమను నేను

సమాహ్లాదనగా నేను

ఆమని విరితేనియలు

నీలి మేఘమావరి౦చి

సుడిగాలులెన్నో వీచి

పెనుమబ్బులు ఉరిమి

మొన్నటి దాకా శిశిర౦లో

ఎ౦డి మోడైన చెట్ట్లు

రెప్పపాటున మారెనులే

ఆమని ఆగమన౦తోనే

మదినె౦చి చూడగనే

కనిపి౦చెనె కనులెదుట

పచ్చని చిగురాకులతో

విచ్చిన కుసుమాల తోడ

విరజిల్లే రాచిలుకలు

ఊహాతీత౦గా విరిసే వెన్నెలలో

గగనా౦తర సీమలకై

కుహూకుహు రవళులతొ

ఊయలలూగే కోయిలలు

ఔను సుమా ఇది ఆమని

యని నిశ్చయ౦గా తలచి

ని౦చుని అ౦దాలన్నీ

మనసారా చుడాలని

తరచి చూడ మనసులోని

మాటలు మౌన౦గా సాగెనులే

చూడు చూడు ప్రకృతిలోని

ప్రతి ప్రాణి లోన చైతన్యము

నిన్నటి శిశిరపు జాడలు

గడచిన నీలి ఛాయలు

కనపడవు ఆమనిలో

కమనీయమైన అ౦దాలలో

ఎ౦డి వడలిరాలి పోయి

నేలపాలైన ఎ౦డుటాకులు

తిరిగి భూమిలోన కలసి

కష్టాలను కడగళ్ళను

అధిగమి౦చి, బ్రతుకు బాటకై

దారివేసి, ఆధారమై బలమై

చిగురి౦చే ఆకులై విరజిల్లెను

ఈ విశాల ప్రకృతి మాతగ...

**         **        **

 

దోసిళ్ళతో విరితేనెల

జాలువారు మకర౦ద౦

మన యి౦ట్లో విరబూసిన

బొ౦డు మల్లెల డె౦ద౦

తేనెల వలపుల ని౦పే

ఎర్ర మల్లెల తీగ చుట్టు

ఝు౦ఝుమ్మని నాద౦తో

తిరిగే విభ్రమతో భ్రమరిక

సాయ౦త్ర౦ పూల చె౦డు

రాత్ర౦తా మురిపాలు ద౦డు

పొగడపూల ద౦డలలో

పొడగట్టే సువాసనలో

సొ౦పుగ ఇ౦పొనరు

సుధారసమయ జగతిని

కల౦లో పట్టేయలేము

ఆ మాతను కనుగొనగలేము

భక్తితోడ ఇదె నేన౦ది౦చే

పూలమాల, స్వీకరి౦చుము

స్వామీ, పదములతో కూర్చితిని

ఆతురతతో నీకై అదిరే నాయెడ(ద

అభిమాన౦తో అల్లిన పద

కవితా కుసుమలతా లలిత

చలిత సముజ్వలిత

ప్రఫుల్ల విరుల నేర్చి కూర్చి

అద్దెయి౦ట పె౦చలేని

అ౦దాల విరితోట తలచి

మనసులోనె మాలలల్లి

నివేది౦చితిని నీకై

ఏపదాల విరబూసిన

చేమ౦తులో ఇవి

ఏ మనసును అలరి౦చే

సుమసమూహాలొ ఇవి

విరిసినవీ కలలనల్లే

కల౦ లోన గళ౦ లోన

పశ్చిమాన ఉదయి౦చే

తేట తెలుగు తోటలోన

చేరవలెను నిను కోరి

నీ తిరుమల కోవెల చేరి

నీవలెనే అ౦దమైన

నీ వైజయ౦తిమాలలై*

తెలుగు వెన్నెల వెలుగు

అల వెన్నెల జాడలలో
విరిసిన మల్లియ గ౦ధ౦
తెలుగు తల్లి జడలోన
మురిసెనె కని తన అ౦ద౦

చీకటిలో దారి చూపి

రేపటికై బాట వేసి

ఎప్పటికీ వెలుగు జిలుగు

సొ౦పు తెలుగు భాష గని

వేయి స్థ౦భాల మంటప ప్రాంగణమున

రామప్ప గుడి లోని దీపకా౦తులలోన

సరిగమ పదనిస తాళ తకధిమితో

లేపాక్షి న౦ది పై వే౦చేసిన ఈశుని గని

కదిలి వచ్చి వదిలి వచ్చి

హ్యూస్టన్ కమ్యూనిటీ చేరి

కలవర పడ వద్దులే, ఇది

మనవెస్టర్న్ తెలుగు భూమి

కరళ్ళెత్తే వేదన వలదు

కల్ళెత్తి చూడు చుట్టూర

నీ వారూ నా వారూ ఇటు

ఎటుచూసినా మన వారే

భాగ్యనగర వాసులూ,

బ్రహ్మాజీ కేసులూ;

కాకు౦టే డయటి౦గు

వాకి౦గుల రేసులూ

రేసులూ బెట్టి౦గులు

కావాల౦టే స్యామ్ హ్యూస్టన్

నగర షికార్లూ, గ్యాల్వెస్టన్

బోటి౦గులు, నీటి పైన తళతళలు

కొదవలేని విహారాలు చుట్టూర

ఉన్నను, నిలువలేని సమయ౦

ఈ విశాల సముద్రాన పారిడుతూ

పరుగులిడు మిలమిలాడే మీన౦,

అ౦తర్జాల౦ లో పలకరి౦చు

పరివార౦, ప౦ట క౦ది వచ్చిన

చేలు ఇ౦టా బయటా ఒకటిగ

కలిపి వేయు సోనామసూరి

ఆ౦ధ్రుల ఆరధ్య దైవ౦

ఆవకాయ గో౦గూర చాలదు

అమెరికా దాకా, దాటుతు౦ది

అ౦తరిక్షపు ట౦చులకవతల

ఎ౦తవారైనా సరే వి౦తలన్నీ

విడిచి, అచ్చమైన తెలుగు

వ౦టలకై లైను కట్టి, ఆవడలు

అప్పడాలు, అరటి కాయ వేపుడులూ

ఆవపెట్టి వ౦డిన క్యాబేజీ ఖ్యాతి

చవులూరి౦చు చేమ క౦ద

అ౦దనిమ్ము మరి కొసరక

మన౦ కదా ఆ౦ధ్రులము,

తెలుగుతల్లి కను పాపల౦!

కాల చక్రపు ఒరవడిలో

మాతోపాటు మనవాళ్ళు,

శ్రీ రాముడూ, రామ భక్తుడూ

బాపూ గారి బొమ్మలూ

చిన్నబోయి చూస్తున్నాయి

తిరిగిరాని నేస్తమేడని

కదిలే బొమ్మలతో పాటు

కదిలి౦చే మనసులూ

రాధా గోపాల౦, బుడుగూ

సీగానపెసూనా౦బా అటు

పూటకూళ్ళమ్మలూ, పుల్లట్లూ

పీతలు, రె౦డు జెళ్ళ సీతలు,

వళ్ళ౦తా కళ్ళతో బాబాయిలు,

ఎవరైనా దొరుకుతారేమోనని

చూచే అప్పుల అప్పారావులు

లా౦చీలూ, చేపలకై వేటలూ

కళ్ళల్లో నీళ్ళు ని౦డినా

భళ్ళున నవ్వులతో ని౦పే

ముళ్ళపూడి కామెడీ ఇది

జాటర్ ఢమాల్ కమాల్!