విచలిత లి౦క్

http://oohaganam.blogspot.com/p/blog-page.html

ఇక ను౦డి విచలిత ధారావాహిక నవల ఊహాగాన౦ బ్లాగ్ లోనే ప్రచురితమౌతు౦దని తెలియజేస్తున్నాము.

:)

జై జై రామానుజాచార్య

విశిష్టాద్వైత సిద్ధాంత సంగీతచరణాయ,

శ్రీరామాంజనేయ రసధునీ సుగుణాయ,

శ్రీమద్ రామానుజాచార్య కులశేఖర శుభగణాయ,

శ్రీశ్రీశ్రీ త్రిదండి అహోబిల జీయరు స్వామినే నమః ॥

అవతల..

ఇది ఒక ప్రయత్నం

అప్రయత్నంగా…

దిగంతాలకవతల

తేజోమయ జగతిలోకి

తలాతలాలకవతల

కవితాలతల ప్రపంచంలోకి

విలసిత సుమసౌరభాల

భావనామయ జగత్తులోకి

మణిమయమంజీర కదంబ

వనవాసినికై, కోటికోటి

కోరికలను తృణీకరించి

పరిమళించే కలువపూవుల

చిలకరి తెమ్మెరకై తపించే

సహృదయ స్నేహసుధామధుర

గాన రవళికోసం, ఓంకార

ఘోషిత ఝంకార నాదం కోసం

మనిషిలోని మానవత్వం కోసం

ఒక సగటు మనిషి అన్వేషణ..

గడుసరి జడ

మిడిసి పడబోకు నరకా!
విడువను నిన్నింక యంచు, వీరాంగన యా 
గడుసరి సాత్రాజితి, తా
'జడ' ముందుకు వైచి నాడు సమరము సలిపెన్!  

దేశ భవిత, భవ్య చరిత

పాడి పంటలు దండిగా 

పండినపుడే సేద్యమోయి

కష్టజీవికి కడుపు నిండా 

భుక్తి కలిగితే పండగోయి

ఆస్త్ర శస్త్ర జాలములతో

పాల్గొనిన కాని దేశ రక్షణ

నెలకు మూడు వానలు

కురిసినపుడె జాతి జీవన

మేలుమేలని ప్రణాలికలు

వేలు వేలు ఏర్పరిచినను,

పూనుకొని జాతిని జాగృతి

పరచినపుడే కదా ధీరత?

నీవు గొప్పా నేనుగొప్పా యని 

మేడలెన్నో గూడు కట్టిన, 

లేవు నీవు, సంస్కృతిని వీడిన

దాడులెన్నియో నీవు గెలిచిన

భూములెవరివో స్వామ్యమెవరో

కష్టమెవరో ఎవరికెరుక

కూడు, గుడ్డా, నీరు నీడయు

బడుగు జనముకు దిక్కేలేక 

దేశమేలే నాయకులు

కుల మతాలను రథాశ్వాలు

విద్వేశాలను రగిలిస్తున్న

భవిత ఏది,  బ్రతుకు ఏది 

జన గణాలు వన మృగాలై

దేశమంతా దాడిచేసిన

నేల ఏది? నీడ ఏది? 

తావు ఏదీ తెన్ను ఏది? 

తస్మాత్ జాగ్రత్త, చెప్పు వారలు 

ఉందురా ఈ యుర్వి యందున.. 

జాగృతమై ఉన్ననాడే

దేశ భవిత, భవ్య చరిత..

ఈ నిశీధి లోన

ఈ నిశీధి లోన

మెరిసే తారక నీవేనా? 

పెనుతుఫాను లోన దారికి చుక్కాని నీవేనా

కమలము నడుమన విరసిల్లిన

లేనగవుల తల్లిని నీవేనా

కనుపాప లోన ఇమిడిన

అపరదేవత నీవేనా 

క్షోభములో ప్రశాంతతను

నెలకొల్పునది నీవేనా 

సమాధిలోని చిత్తములో

అంతరంగంలో 

మెదిలేది నీవేనా 

మనోనేత్రంలో మౌనముగా నెలకొన్న

మానస వీణియను మ్రోయించే భారతమాత నీవేగా, 

ధైర్య, స్థైర్యములొసగే కన్నతల్లి నీవే నా

అనురాగాల ప్రవాళీ

హే హే హే

పాడవే పాడవే జావళీ 

అనురాగాల ప్రవాళీ

హే హే హే

సరాగాల భామల 

ఉత్తేజిత ఉన్మీలిత ప్రసూనావళీ

కలహంస నడలలో

కన్నియల కేకీరవంలో

అంద చందాలలో

విందు వినోదాలలో

పాడవే ప్రేమ గీతాలను! 

పొందవే హిమవత్ జలపాతాలను

సుమ సౌరభాలను, కిన్నెరసానివై! 

సాగిపో, నెమిలికన్నుల నెరజాణవై !

రఘునందన

రఘునందన 

ఘన రఘునందన 

కోసలచందన స్మితవదన

సుగుణ గుణగణ సద్గుణ చారణ 

త్రిగుణాతీత త్రిభువనతారణ త్రిజగదుధ్ధారణ 

సుమన సేవన త్రినయన వందన బుధజన పోషణ క్లేషహరణ 

అభినందన జన అభివందన ఘన నందనందనా సుందరవదనా మానససదనా

మన ప్రేమ

బహుశా నేను మరచిపోయానేమో

మీరు ఎలా ఉంటారన్నది..

బహుశా నాకు గుర్తు లేదో ఏమో

మిమ్మల్ని ఎక్కడైనా కలుసుకున్నానని

అంతేలే, చింతలోనే  ఉండాలంటే, 

జీవితం అతి చిన్నది!

ఒక్కోసారి నాకు మన కలలు గుర్తుకొస్తాయి

అవే మనని ఒకే చోట చేర్చింది

ఇరువురం చేతులు పెనవేసుకొని నడవటం

సరస్సు మీదుగా, వంతెన మీదుగా

అని నా మనసంతా చెబుతోంది

కేవలం మరొక్క రోజుని ఎక్కడని వెతకను?

నేను ఎటునుంచి వచ్చాను? ఏ దిశ నా గమ్యం?

మన ఇరువురి కళ్ళు పరస్సరం కలిసినప్పుడు

ఒకరినొకరం ఆలోచనల లోనే కలుసుకుని

పొగమంచులో మీతోనే సుదూరంగా పయనిస్తూ 

ఇరువురం సన్నని చలిగాలిలో తేలిపోయినట్లుగా 

శూన్యం కన్నా దగ్గరగా...మన ప్రేమలోనే…

మనోలోకంలోనే..

అంటే జగత్తంతా… కృష్ణా, ఇక ఎప్పటికీ మనదే!

श्री राम जी

जब घोर अन्धेरा छाया हो

समझो कि सवेरा दूर नही।

जब विष की ज्वाला फैल गये

विष्णु की विराटता दूर नही

रक्षा करेगा स्वयं वही

आवेगा चाहे मन्थन ही सही

जब मन्नत मांग्ता कोई भक्त 

तो मंदिर से मन मे आवेंगे

तुम्हें घोर कलि से उतारेंगे

केवटिया हैं वे निर्मल हृदयों के

दरिया पार करावत् हैं, 

वे आवत हैं।।

కృష్ణ కరుణ

These words are as I feel Krishna is beckoning me, as the flute is played by Hariprasad  Chaurasia ji, Krishna's sound is hidden in it and Krishna calls, from the you tube music Hariprasad Chaurasia Krishna calls

  ఒకసారి రావేమే 

రా రా రా

రావేమే 

బిరబిరమని 

రావేమే 

ఒక్కసారి కనికరించి 

రా రా రా రమ్మని పిలువ 

Raaga krishna dhwani 2

రావే ఇటు రావే 

ఇటు రావే 

అటునిటుమని 

వెడలకే ఇటు రావే 

ఇటు రావే 

ఇటు రావే 

అటు యెటూ 

త్వరత్వరగా త్వరగ త్వరగ 

అటునిటు వెడెద వేల 

వేవేల మార్లు పిలిచినను 

రావేమే 

ప్రియ రాధికే 

ఎదురు చూచి ఎదురు  చూచి, 

నా కసులు కాయలాయెనే 

ఇటు రావే మటు మాయమై పోవకే 

వినరావే 

త్వరితగతిన 

బిరబిరమని బిరాన రావే 

చెలీ నా ప్రియసఖీ 

ఒక్కసారి లలిత గతిన 

త్వరితగతిన ఇటురావే 

సప్త స్వరములలరింపగ 

ఇట రావే 

ప్రియమారగ 

సహజముగా 

కలకలమని కలువభామ 

నడచి నడచి నటుల 

గబగబమని 

గలగలమని 

పొంచిపొంచి యున్న 

నను చేరగ 

యమునా తీరమున 

పొదపొదలమాటున 

యెదయెదల లోతుల 

డాగియిన్న నను కానగ 

ఇక రావే 

ఇటు రావే 

కృష్ణ ధ్వనికి 

నీ ఉనికి కే 

ఇక రావే,,

Note: The song as it is flown is not just a young boy calling for his beloved. It is from Krishna, and His lesson in this song is to seek Krishna with an urgency and find Him with all one’s effort and not just find the manifest form but also His call that is latent and know that He is in the hearts of everything in this world, living and non living or stagnant or mobile ones. That is the Krishna’s call. He beckons His beloved to find Him wherever He is, and seek Knowledge and Truth in all things, that need to be explored and that need to be perceived. 

2. సఖీ చూడవే

మువ్వగోపాలుడు 

మది చూరగొని 

నా మోవి తాంబూలమని 

భ్రమసి నాదు అధరమేల 

విడువ కుండు

సఖీ సీసీ

సఖీ సఖీ చూడవే 

వదలను కదలనను 

మోహన మురళిని 

సఖి చూడవే 

వగలొలుకు 

సఖీ చూడవే 

3. గానమే చెలీ 

మధుర సుధల నొలుకు

మురళీ గానమే

సలిల జలధి నధిగ మించు

మృదంగ అభంగ విన్యాస సహిత

దృగంచల గంగా ఝరీ నినాద 

సుగాత్ర తరంగ ధ్వనిత 

సుమధుర మురళీ రవళుల 

యమునా తటిన పారవశ్య మొనరు 

నాద సుధల మోహన

మురళీ గానమే చెలీ

యమునా తీరమున

రవళించు మురళీ గానమే

ఓ చెలీ వీనుల నలరించు

సురకిన్నెరల మించు 

గగన సోయగాల పోలు

గానమే చెలీ నాదానందముల

చిందించు గానమే చెలీ||

https://youtu.be/WZ5_MWPiWkQ?si=JhdeBC4SDiO2jX4q

కృష్ణా నీవే

జాగృతివీవే 

ప్రగతివి నీవే

ప్రేమలు మీరగ 

ప్రీతివి నీవే!

గీతము నీవే 

గాత్రము నీవే 

ఆతృత తీర్చి

పాత్రత తెలిసి

ప్రారబ్దమునే 

తృటిలో తేల్చిన

ప్రాణము నీవే

ధ్యానము నీవే 

నీ చరణములో 

శరణమునీవే 

శ్రీకృష్ణా శరణం మమ||

పద్మభూషణా!

త్రిదండి చేత, హృదంతరాళమున వెలుగులు ప్రసరిస్తూ,

పదండి ముందుకు పర్యావరణం, జీవ జనోద్ధరణను పాటిస్తూ

కదండి వీరే, రామానుజులూ, రామచంద్రులున్నూ

అందరినుండి కోరేదేమీ లేనే లేదు సుమండీ, 

స్వల్పమైనా మీరు శ్రద్దా భక్తి అలవరచుకొన్న చాలు

ప్రభంజనము వలె ఇక్కట్లొచ్చినా పారద్రోలుదురండి

స్వయంగ తామే రామచంద్రులూ రఘు వీరులు పరివారం

మీరల మీరల మీ మీ వారల వారల వారి వారలనంతా సంరక్షించెదరండీ!

త్రిదండి రామానుజ శ్రీమన్నారాయణ పద్మభూషణా

చిన్న జీయరు వారండీ!

శ్రీ మాత్రే నమ:||

ఏలా నా మది

విడువలేదు నీ

చల్లని చూపుల

లోపల పలికే మౌన భావనల

సుమ సౌరభాలు

వర్షపు చినుకున

తడిసిన నేలన

పరిమళించునవి

పారిజాతములవలె

నాలోని ప్రతి కణములు

నీ ఆర్ద్రతకు ప్రతిరూపములే

నా కలములోన

కుంచెలలోన

మంగళకరమగు కైమోడ్పులోన

నా మనములోన

కవనమ్ములోన

నడకలోన

కను చూపులోన

చిరునగవులోన

ప్రతిఫలించును

నీదు హృదయం

నీ కరుణలోన

నీ శరణు లోన

కననీయుమమ్మ 

మననీయవమ్మ

ఈ లోకమందు

నీ దీవెనలందు

సదా నీ హృదయమందు

ఎగరవే‌ ఎగరవే మువ్వన్నెల జెండా

“ ఎగరవే‌

ఎగరవే

మువ్వన్నెల జెండా

గగనమే

సోయగాల

రవ్వల వెలుగంగా

ఊగవే

అరుణకాంతుల

నీలి గగన వీధుల పైన

పసిడి పొలములో విరియు

పండు ధాన్య రాశులు 

ఎగరవే‌

ఎగరవే

మువ్వన్నెల జెండా

కూరిమి తో ప్రజల కరువు దీర

సౌభాగ్యములు నిచ్చి ఆనందమిడగా…

దేశదేశాలకే దిశలు తెలుపగా

ముజ్జగాలు ముద్దాడగ,

మువ్వన్నెల జెండా!

దాని పాటలోనే పాఠం

ముచ్చటగా మూడు పుస్తకాలు

మాట్లాడుకొంటున్నాయి

మేమంటే మేమే గొప్ప అని

పోటీలు పడుతున్నాయి

ముందుగా,మందంగా

ఆర్టు పేపర్ కవర్ తో

స్మార్టుగా తయారైన

సరికొత్త పుస్తకం

నా అట్టలు చూడు,

నా పుటలు చూడు

నా ఆర్టు, పార్ట్ పార్టు జూడు

అని పాట కచ్చేరీలు చేస్తుంది.  

ఓసి నీ కమ్మలు బంగారం గాను,

ఇంతకే? అంది 

బంగారంలా మెరిసిపోతూ, 

మురిసిపోతూ 

మిలమిలలాడే, 

మిరుమిట్లు గొలిపే,

ధగధగలాడే వెన్నెలలా 

మెరిసే మరొక పుస్తక రాజం.

నా క్లాసు చూడు, 

నా భాష చూడు,

నా నెనరు చూడు,

నా ఒనరు చూడు! 

క్లాసిక్, వీరు క్లాసిక్

అని కోర చూపులతో, 

ప్రగల్భాలు కోసి కోసి 

కూస్తుంది ఒక మహా కావ్యం…

ఇంతలో, తందానా

తాన తందనానా అందామని,

గొంతు సవరించుకుని, 

కాగితాలు జారి జారి పోతుంటే,

బీరలు పోకుండా, 

మెడ నిటారుగా నిలిపి

మేకప్ లేకున్నా మైక్ ముందు 

మాట్లాడ దలుచుకున్న వీరుడిలా 

ముఖపత్రమే లేకున్నా, ధైర్యంగా,

సూటిగా, సూటు బూటూ 

ఆర్భాటం లేకున్నా,

చిరునవ్వుతో పులకరిస్తుంది, 

మరొక

దేశవాళీ దిశాకారి, 

పత్రాలు కోల్పోయిన

పాత పుస్తకం.

ఇటు జూడు,

అటెటో కాదు ఇటు సూడండి

అంటున్నది, 

నేనే, నీకు ఓనమాలు

దిద్దించిన పెద్ద బాలశిక్షను

నీ తొలి పాఠం

అందించిన 

తొలి మెట్టును

నీకు తొట్టతొలుత

మెప్పులందించిన

కప్పురపు వసంత

రాయ వాచకాన్ని

అచ్చమైన

మల్లెపూల

తెలుగు వాచకం నేను!

మరచిపోకు మిత్రమా

మనది జన్మజన్మాంతర

బంధం! 

అనుబంధం! 

అంటున్నది!

దాని మాటలోనే

దాగుంది అనంతం!

ఆనందం!

విడువలేని బంధం!

శ్రీ చరణం

నీలాకాశంలో మబ్బుల వలె

ఆలోచనల అలల కలల అలలు

కదులుతున్న కాలప్రవాహంలో

ఆటుపోటుల రచ్చబండల తాకిడికి 

దూది పింజలై నింగికి ఎగిసిపోతే

నిస్సత్తువతో నిర్వేదనతో నిరాశతో

నవకమల హృదయాంతరాళాలలో

ఉప్పొంగే భావోద్వేగాలు, శిలలై

ఘనీభవించిన హిమ శకలాలై

నీరసించిన రసోద్వేగాలై, కల్లోల 

భరిత కావ్యాంతర తరంగాలై

మనసున, ఇంకా ఏదో మిగిలి

గుండె గోడలపై నిండిపోయి

ఎండిపోయి ఉండిపోయిందేమో

కానుగ  శిలాజాల ధూళి వలె 

అన్నటుల, ఉదయాన్నే పొడచూపే 

రవికిరణాలతో బాటుగా, పొడి పొడి

మాటలతో, శూలాలై దిగిపోయే

నిజానిజాల ఖనిజాల హేళనాభరిత

వాక్బాణాల క్షాళనారహిత మేధస్సులతో   

మనిషిని నిర్దేశించే మనుష్యులమైనామని 

విర్రవీగే, మదమెక్కిన గోమేధిక నేత్రాలతో

తన బింబం తానే కనలేని

క్రుద్ధ నయనాలగురువిందలు,

కడగారే కన్నీళ్ళ అడుగున, 

ఇంకి, గ్రుంకిన జీవితాలను

ఏరిపారేసి మానవత్వ మహిత

మనలేక, శ్రీమన్నారాయణుని 

నామం వినలేక, ఆ పంచాయుధ

మురళీధరుని తేజోమయ విరాట్రూపం

కనలేక, కళ్ళు బైర్లు కమ్మిన

కుళ్ళు మనస్తత్వాలను తోడు తీసుకుని

ఉడాయించిన పెద్దరికపు కృద్ధులను:

కాలం అంతా నాసిరకం నాజీల వలె,

దురాగతాలలో త్రేలిన ఆగంతకులను,

దిగంతాల కవతల, పెను తుఫానులో

కొట్టుకుపోయి అట్టాడి పోయేలాగ

అత్యద్భుత రూపంతో అవతరించి, 

ఆవలకు పంపిన నామం

నా మది నిండే, మదిన వెలిగే

శ్రీ రామనామం, కరుణించి

శరణొసగే రఘుకులతిలకం, 

కాదంటే, కనపడలేదా, భగభగ

మని వెలుగుతూ, కుటిల మనసుల 

అంధకారం పారద్రోలే రామబాణం?

 

  

తారలు

నీటి పైన తేలియాడే 

చిరు చీమల తీరున

భూమితల్లి ఖండాలు

పలు ఫలకాలై తేలియాడ

కొట్టుమిట్టాడుతూ 

కొట్టుకుపోయే మనం…

… … …

గగనాంతర తీరాలలో

అల్లకల్లోలాల నుండి

ఉద్భవించిన ఖగోళాలు

చూడ చూడ దూరాన

కదలాడే తారా సమూహాలు

అవియు మనను పోలి…

శాకంబరీ సోది కాదు, సోదరి!

ఎన్ని పూవులెన్ని ఫలములు 

ఎన్నెన్నో  ఉన్నా, చిన్నా!

చిన్నారి కన్నా, కన 

లేరెవరూ నను మిన్న!

పెద్దలందు పేరుగన్నది

స్వదేశమును దాటి

విదేశాలకు మీకన్నా

ముందుగా ముస్తాబుగా

మురిసి పోతూ మురిపిస్తూ

మనసులోన మోహన రాగములే కురిపించే, 

చెలి యెవరో ? నెచ్చెలులకు చెలువైన సఖి యెవరో!

అఖిలజగన్మాతకు ముద్దుబిడ్డయౌ

తెనుఁగు తల్లి పాలవెల్లి

ముంగిట ఆడే మంగళకరి,

జీర్ణ కారి శాకంబరి కన్న 

ఉన్నారా ధరలోన మిన్న 

కన్నారా ఇకనైనా, నేనే

జనులకు ఆరోగ్య ప్రదాత

ఈ ప్రభాత సమయాన

సుప్రభాతమనుచు

సిరులొలుకు సూర్య కిరణాలో 

మెరియుచు అమెరికాలో

ఉషఃప్రభలీను నెరజాణ వలే

గారబు పట్టిని, 

గోంగూర! యని నోరూర్చుకొనుచు

వడ్డించుకునే చారుగా, 

ఫలవంతమగు 

పప్పులుసుగా పదినాళ్ళ 

పచ్చడిగా పలునెలలు

నిలువపచ్చడిగా 

రూపాంతరాలు చెందినా,

మరిచెదవా మన ఊరి

చెరువు దాపల దాగిన

పొదలోన ఒదిగి ఉంచినా

దాగని ఘుమఘుమలతో 

తనివితీర, ముదము మీర  జాలని 

జావళినై కోన గోట 

చిన్న చిగురునైనా, మేలు

చేసెడి మేలు బంగరు వలె

షడ్రుచులలోన మేటి వలె

మురిసే పచ్చని శాకను,

నను కానవని అనుకొననులే,

సుజ్ఞానులని,  విజ్ఞానధనులని,

అంతరిక్షయానమైనా

అలసట కలిగించక, 'నాసియా 

కలిగించదని వాసిగా రిసెర్చ్

చేసిరని వసంత' గారి కోకిల

కంఠాన తమ తపోఫలము

నాసాకే ధారబోసిరని 

వినలేదా, కనలేదా, తేట తెలుగు

వెలుగులార, అన్నలార, అక్కలార?

నన్నే మరిచారా? నన్నేమరిచారా?!

గోంగూర, కాడలే! అయినా, 

'అచట పుట్టిన  చిగురు కొమ్మైన జేవ' యనుచు, 

నేలలో నాటినంతనే నవనవలాడు చిన్నారి సహోదరి,  మన భూమాత కన్నబిడ్డ మహిలో

అమ్మమ్మకి లెటర్

ప్రియమైన అమ్మమ్మ శ్రీపాదపద్మములకు వేవేలు నమస్కరించి,

ఉమ వ్రాయునది. ఉభయకుశలోపరి..

అమ్మమ్మా, ఎంత కాలమయిందే, నీతో మాట్లాడి! ఏమిటో, ఏమి మాట్లాడాలన్నా, ఈ లోకం లో లేవు, ఎంత దూరాన ఉన్నావో తెలియదు…

నువ్వు నా కెంతొ ఇష్టం అమ్మమ్మా, ఐ మిస్ యూ వెరీ మచ్.  కళ్ళు మూసుకుంటే గిర్రున కళ్ళళ్ళో నువ్వూ, నీ పాటలూ, మాటలూ, ముఖ్యంగా ఆ కాలపు రేడియో నాటకాలు, గణపతి, కన్యాశుల్కం లో గిరీషం ది గ్రేట్, ఇంకా బుజ బుజ రేకుల పిల్లుందా, బొమ్మరిల్లు ఆటలూ పాటలూ, అన్నీ సినిమా రీళ్ళలా నడుస్తూనే ఉంటాయి!

…                                …                                ...

ఆ పల్లె, పల్లేరు కాయలు, ఆ తోట, తోటలో ఎంతో లోతైన దిగుడు బావి, తోట లో ఓ ప్రక్కన  శాంతినికేతన్ లాగా పాఠశాల, పాఠశాలకు ఎదురుగా ఆవరణ, ఆవరణలో జాతీయ పతాక, శిరసెత్తి గగనాన అలరారుతుంటే, చెంతనే బోసి నవ్వుల  తాత గారైన  గాంధీ మహాత్ముని విగ్రహము,  చేతి కర్ర, ఆ కళ్ళ పైన అద్దాలున్నాకళ్ళల్లో అకుంఠిత దీక్ష తత్పరత! గాంధి మహాత్ముడు చకచక నడవగ జగత్తు నడిచిందీ అని పాటలూ, ప్రొద్దున్నే ప్రార్థన, ప్రమాణము, తదుపరి పాఠ్యాంశాలు, పెరిగింది బస్తీలోనే అయినా తాతగారి ఊరికి వెళ్ళాక, శెలవులైనా ఊరి బడి రోజూ ఉదయం ఏడున్నర నుండి, మధ్యాహ్నం  మూడు దాకా రోజూ బడికి వెళ్ళేవాళ్ళం కదా అమ్మమ్మా!

అంటే, ఎప్పుడైనా వెళ్ళబుద్ధి కాకుండా బడి ఎగ్గొట్టాలంటే, అక్కేమో ‘అమ్మా నొప్పులే, అమ్మమ్మా నొప్పులే పరీక్షకని నే పాఠం చదివితే అమ్మా నొప్పులే ‘ అని, ఎక్కిరించి పరిగెట్టేది బడిదాకా, నేను మనసులో తిట్టుకుని బడికేళ్ళేదాన్ని, చిరిగిన చెప్పుకి పిన్నుసూది గుచ్చుకుని, ఒక్కో అడుగూ వేస్తూ, బడిదాకా పలకాబలపం సంచీ మోసుకుని..

దారిలో ప్రొద్దున్నే భూపాళాలు పాడుకుంటూ, ఆవుల మందను తోట ప్రక్కగా ఉన్న గడ్డిమేట వైపు పిల్లవాళ్ళు మేతకు తీసుకెళ్ళడం, మనసులో ఏమో  'పల్లెటూరి పోరాగాడా పసులగాసే మొనగాడా పాలుమరచి ఎన్నాళ్ళయిందో ఓ పాలబుగ్గల జీతగాడా ..పట్నవాసం ఎరగనోడా .." పాడుకుంటూ..ఆ జ్ఞాపకాలన్నీ ఎక్కడి నుంచో ఎప్పటి నుండో ముప్పిరి కొంటూ మనసంతా కలచి వేస్తే, నీ ఓదార్పు మాటలూ, శుక్రవారం పిల్లలందరికీ సాయంకాలం భజన తరవాత నువ్విచ్చే మిఠాయిలు, ప్రసాదం గుర్తొచ్చి మనసు నిండా నువ్వే నిండిపోతావు కదా అమ్మమ్మా! 

పిల్లలం అందరం నాలుగున్నర వరకు ముఖాలు కడుక్కుని, ఏవైనా పండు ఫలహారం ఆరగించి; మళ్ళీ గుంపు అందరమూ కలిసి శుభ్రంగా రెడీ అయ్యి, ఎంతెంత దూరం, కాసింత దూరం అనుకుంటూ, తోటకెళ్ళి, తోటలో మామిడి పళ్ళు, జామపళ్ళూ కోసుకుని, అక్కడే కాస్త ఉప్పూ, కారాలు అవ్వనడిగి చల్లుకుని సాయంకాలం ఆనందంగా పరిగెడుతూ పాటలు పాడుతూ, ఆ రోజుల మధుర జ్ఞాపకాలు తలచుకుంటేనే ఇప్పటికి, ఆ పుల్లటి కోత మామిడి  కాయ పులుపూ తీపి కలిగిన రుచి తలచుకుంటేనే నోరూరుతుంది!

తోటలో ఆటలయ్యాక, అటునుంచి కాళ్ళూ చేతులూ శుభ్రం చేసుకుని, పాటిమీద దిబ్బ దగ్గరి రామేశ్వరాలయంలో, ఆంజనేయ స్వామి కుంకుమ పెట్టుకుని, శ్రీ రామచంద్ర పరివారం దర్శనం చేసుకుని, కొబ్బరి ముక్క తీర్థం కళ్ళకద్దుకుని ప్రసాదం స్వీకరించి పొలోమని ఇంటి దాకా పరుగు పరుగునా వచ్చి, మెట్ట తామరాకులో తోటమాలి ఇచ్చిన దొంతర మల్లెలూ, బొండు మల్లెలూ, సన్న జాజులూ, ఎర్ర మల్లెలూ, గులాబీలు, మరువం, చేమంతులూ తెచ్చి అత్తయ్యలకు కాని పిన్నులకు కాని ఇచ్చి, చేతులూ కాళ్ళూ మరలా బావిలోని చల్లని  నీటితో, మార్గో సబ్బుతో హాయిగా కడుక్కుని, రిఫ్రెష్ అయి, పెద్దబాలశిక్ష,  మిగతా పుస్తకాలూ పట్టుకుని ఆముదం దీపపు సెమ్మచుట్టూరా కూర్చుని

దీపం జ్యోతి నమఃస్తుభ్యం

దీపం జ్యోతి  జనార్ధన।

దీపేనా హరతే పాపం

సంధ్యా దీపం నమోస్తుతే॥ 

అని మొదలు పెట్టి, ఒక అరగంట పాటు చదువుకునే వాళ్ళం.  నాకేమో పన్నెండో ఎక్కం వస్తే మహా గొప్ప. మన ఇంట్లో పిల్లలందరికీ, ఇరవైయ్యో ఎక్కం  ఇరవై ఇరవైలు వరకూ, ఆ తరవాత మళ్ళీ రివర్స్ ఆర్డర్లో కూడా నోటికే వచ్చేవి. 

మొత్తానికి, సెలవులయ్యే వరకు కనీసం పదిహేనవ ఎక్కం పదిమార్ల వరకు బట్టీ పట్టీయం చేసి, కృష్ణాష్టకం, కృష్ణ శతకం దాశరథి శతకం, వేమన శతకం, సుమతీ శతకం, ఇంకా ఏవేవో వచ్చినంత వరకు బట్టీయం పట్టి, అమ్మయ్య సెలవలు దారి సెలవలు, మా దారి మేమూ వెళ్ళేవాళ్ళం పల్లె నుండి పట్టణానికి, సెలవంటూ..

ఇన్నాళ్ళయినా గుర్తొచ్చిన ఆ రోజులు ఇప్పటికీ నా రొటీన్ జీవితంలో వెలుగులు నింపుతాయి, ఆ భజనలలో, 'తారక మంత్రము కోరిన దొరికెను ధన్యుడనైతిని ఓరన్నా’ అని పాడుకోవాలనిపిస్తుంది, మనసులో మీరంతా మెదిలితే ..

ఇప్పటికీ నీ పాటలు “లాలీ తనయా లాలీ సుందర నంద కుమారా జో సుందర నంద కుమారా"

“నిదురపో నవమల్లి నిదురపో సుకుమారి నిదురపోవే తల్లి నిదుర పోవే” పాటలు గుర్తుకు తెచ్చుకుంటూ అన్నీ మరచి నిద్రలోకి జారుకుంటాను, మరీ హోంసిక్ అయినప్పుడు.. అప్పుడు నాకు శుభరాత్రి, నీకు శుభోదయం!  

గుడ్నైట్ అమ్మమ్మా!

ప్రేమతో ఎప్పటికీ నీ ఉమా!

(ఉమడూ! తాటకీ! ఒసే!)

సుగమమౌగాక సతతము యుగయుగాలకు

కనులలో నిలుపుకొనుము

నా ఊసులను

దాచుకొనుము హృదిలోన

నా ఊహలను

కాను నేను కవితాస్మృతికి

అర్హము

కదిలి జాలువారనీకుము

నీమనసున నా గురుతులేవియు

ఆవిరైపోవనీ అనంత నిశీథిలోన

ఏవేని నా తలపుల శీతోష్ణ తాపాలు

కురవనీ గగనాంచలముల నుండి

ప్రేమపరిమళజల్లులు

ధారలై మధుర మురళీ రసాస్వానమై

గూటిలోని గువ్వవలె దాచుకొనుము 

నీ మనసున నాపైని ద్వైవీ భావనలు

కాను నేను ఋషిని,

కాను మీ కృషికి అర్హురాల

మీ జీవనసరళిలో

ధారలైసాగు జీవనదిలో

ఎక్కడో కొట్టుకుపోవు

ధూళిప్రోవును

మీ సుమనస్సుల ఖేదమొనరించి

ఇంకను మరింతగా భారమైతిని

భువికిని బుధజనులకును నా ఉనికితోడ

ఈ క్షమాధరిత్రిన, మీమనంబుల

ఇంచుక కనికరమున్న

మీ కమలేక్షణముల సుంత దయయున్న

అర్థించెద నను గుర్తించకుమని

మరచిపొమ్ము అవలేశమైన

మీ మనముల మలినపరచకుము

కరగిపోయెదనొక దినము

గాలిలో ధూళి వలె

మరచిపొండు, మది తేటగా

పొదవి ఉండనిండు

మేకపెంటిక మెండు

నాకన్న, నా ఉనికి కన్న

ప్రాణమున్నంత మేర

ఈ కాయము పడి ఉండనిండు..

ఎచటనో పంకిలమును

ప్రోగుపడిన కమలదళాలవె

నా చిగురుటూహల

పల్లవించనీయుడు

భక్తితోడ మీ యెల్లరి

చరణములకు చేయు నా

మూర్థనములు స్వికరించి

భాసించనీ మీకీర్తి

పలుదిసలు

కన్నలనిండుగ దినదినము

రామానుజ కటాక్ష వీక్షణములు

కనకవర్షము కురిపించనీ ఇహమునందు

ప్రార్థించెద అందరి కుశలమునకై

ఇహపరములందు చెందుడు

గురు కృపాకటాక్షములను

సాధించగ మీ జీవన ధ్యేయమెల్లరును