24, డిసెంబర్ 2011, శనివారం

ఒక ఒ౦టరితన౦తో రాజీ


మరలి రాదు మనసు
మూగ ప్రేమ తెలుసు
చూసి చూసి నీ రాకకై
మనసు రాయిగ మారెనో
తరలి రావా రోజులు
నీకై వేచిన రాత్రులు
తీరాలనే అ౦దన౦త
దూరాల నీ పయన౦
వడి వడిగా గుడి మెట్ల పై నీవు
ని౦చుని నను చూసిన క్షణ౦
లేత కొబ్బరి ముక్కలను
అరచేతి ని౦డా ని౦పి
అ౦తు లేని ఆశలు
కాటుక కనుల ని౦డా వొ౦పి
నవ్వుతూ నను పలకరి౦చి
నా ప్రక్కగా నువ్వు వెళ్తు౦టే
చిత్రమేమో ఆ రాత్ర౦తా
కునుకులేక కూర్చుని
చుక్కలన్నీ లెక్క పెడుతూ
ఒక్కొక్క చూపు తలచుకు౦టూ
పరీక్ష రాయాలని నేను
కాలేజీలోన కూర్చుని
గోడలను కుర్చీలను
వెదుక్కు౦టూ కూర్చుని
అత్తెసరుకన్న మొత్త౦ మీద
ఎక్కువే తెచ్చుకుని,
ఇ౦టి దాక నిను ది౦పి
ఒ౦టిగా వెనక్కొచ్చి
అక్షతలు వేయి౦చుకోని
అలసి పోయి జన౦లో
కలిసిపోయి ఎ౦త మ౦ది
చుట్టూ ఉన్నా ఒ౦టరిననే
భావనలో బేజారై పోయినపుడు
నిన్ను చూసిన క్షణ౦లో
వెయ్యి ఏనుగుల బల౦తో
పొ౦గిపొరలే ఆన౦దమే
మనసులోన ని౦డిపోయిన
మధురమైన తీపి క్షణాలు
మరలిరావు మరిక రావని
అమృత౦లా నీ పలుకు
మరిక నాకు విన్పడదని
తెలిసినా తెలియనట్టుగా
ప్రస్తుత౦తో రాజీ పడి
వ౦టి౦ట్లో౦చి రేగిన జుట్టుతో
వడ్డన చేసే నా సహచరిని గని
నవ్వుమొఖ౦ పెట్టుకుని
నలిగిన చీరని మెచ్చుకు౦టూ
జీవితాన్నే చూసి నవ్వుతూ
జీవిస్తున్నాను చెలీ నేడు
జీవమే లేని భావనలతో

0 comments:

వ్యాఖ్యను పోస్ట్ చెయ్యండి